سرم را روی کتاب می گذارم

درون چشم هام

اخبار روز را مرور می کنم

شلیک ِخون ِتفنگ

گریه ِ خنده

زخم هایی که هر روز بزرگتر می شوند

انگار درونم

دریایی متلاطم

امواج وحشی غم را به ساحل می کوبد.

به خالی نگاه می کنم

که روی شیشه

باران دیروز را حفظ کرده

به خیال چند دقیقه قبل برمی گردم

که خیابان پسم می دهد

به در و دیوار اتاقم

وامان بریده ی دست هایم

گیج

برای یافتن چیزی با ارزش

در خود فرو می رود و

وا می ریزد

شیشه را کنار میزنم

و سمفونی عظیمی

چند لحظه از زندگیم را فرو می بلعد

تمام خیابان راپشت شیشه می گذارم

پای دیوار می نشینم

 وسعی می کنم تکه هایم را جمع کنم.

به تکه هایی از کلمات

که مودبانه تکرار می شوند

بویی را از روی لباسم می تکانم

بلند می شوم

اکسیژن آلوده

ریه هایم را تسخیر کرده

تکه ای از جهانی شدن

بوی باروت را تا پنجره هل می دهد

رنگم را عوض می کنم

به خیابان می روم

و با پاشنه های بلند

از کنار پوتین ها عبور می کنم

پله ها را پایین می روم

برق چراغ های مترو

توی سرم جیغ می کشد

پله ها بالا می روم

و از پشت استوانه های رو به آسمان

چشمانم را به پرنده ای می دوزم

که مدام تکرار می شود.

 ***

          خیانت را  

            از آسمان به زمین می کشاند       

صلیبی در من زاده می شود

تا به آسمان برگردی

هر شب

به قبیله ام باز می گردم

و درون آتش

چندین ماه حامله می مانم

تا صبح

پرنده ها را برای چیدن بازمانده هایم

چشم های من سوغاتی پرنده ای شد

که ماهی های کهکشانی نزدیک را نشانم داد

جنگل ها از تنم روئیدند

ماه،به گوشه ای از استخوانم گرفت و

                                               پاره شد

          جاری شدم           

                   وجاری ماندم

تن هایی شبیه خودم را بودم و بعد

ایستادم، بالای صحرایی که جنگ

                                  تمام شده بود.